post

Flakkee 3 – FIOS 2 14 april 2018

De dag na vrijdag de 13e: na het lastige potje van afgelopen week, stond deze zaterdag wederom een interessant duel op het programma. De ouverture van het huidige seizoen vond eveneens plaats tegen de blauw-gele tegenstander van vandaag; de moeizame overwinning die dit potje opleverde, moge voldoende waarschuwing zijn in navolging van de matige wedstrijd van zeven dagen geleden. Aan het weer zou het in elk geval niet kunnen liggen: een prachtig lentezonnetje stuwde de temperaturen op richting een aangename 18 graden, waardoor het in elk geval voor de toeschouwers een fijne 90 minuten zou opleveren.

Hoewel het nauwelijks denkbaar is, was het vandaag zowaar nog drukker dan vorige week. Flakkee wilde waarschijnlijk groots uitpakken, aangezien de koploper op bezoek kwam (of omdat Johan vandaag zijn 27e verjaardag vierde natuurlijk?); muziek schalmde uit de luidsprekers, er werden spontaan evenementen (lees: wandeltochten) georganiseerd en speciaal voor deze gelegenheid was er een groot grasveld ter beschikking gesteld om het wagenpark van de enorme toeloop deze middag aan te kunnen. Kennelijk waren de Menheersenaars in de veronderstelling dat FIOS 2 vandaag kampioen kon worden, want er werden erehagen gevormd en de bloemen ter felicitatie lagen al klaar. Ik meen zelfs mensen met medailles te hebben gezien…

Hoe het ook zij, deze middag zou een hele mooie kunnen worden, maar dan moest er toch wel eerst ‘even’ worden gewonnen van het derde elftal van Flakkee. De angst voor een zwakke start, maakte dat FIOS enthousiast uit de startblokken sprong. Er werd aardig gecombineerd en al snel werd het vijandelijke doel onder vuur genomen; dit leverde na een klein kwartier spelen meteen de eerste treffer op. Nadat Roël over links was weggestuurd, wist hij met een loepzuivere voorzet Zeeg te bereiken, die – volledig vrijstaand – simpel wist binnen te knikken: 0-1. Ook na de openingstreffer trokken de oranje-witten vol overtuiging ten aanval en er volgden enkele serieuze kansen. De mogelijkheden waren echter niet aan de Achthuizense vedettes besteed en zoals wel vaker dit seizoen werd deze middag een oude voetbalwet weer eens bekrachtigd. ‘’Als je zelf je kansen niet afmaakt, dan doet de tegenstander dat wel.’’

En inderdaad, nadat er links en rechts niet helemaal scherp werd verdedigd (lees: verkeerde kant dekken), wist Flakkee op gelijke hoogte te komen: 1-1. FIOS was even van slag en begon – tot grote vreugde van de tegenstander (die hier gretig op in wist te spelen) – steeds vaker tegen de scheidsrechter te mekkeren. Er werd niet eens zo heel verkeerd gevoetbald, maar de thuisploeg was vaak net wat slimmer; nadat een mooie aanval op het hoofd van een Flakkeese spits belandde, kwam FIOS zelfs op achterstand: 1-2. Tussendoor werd ook Sven nog eens uit het veld gestuurd, nadat hij bij een spreekwoordelijk ‘noodremmetje’ van de leidsman de gele kaart te zien kreeg.

Zo kan het gebeuren dat er maandenlang geen vuiltje aan de lucht is, tegenstanders vaak al na 20 minuten op hun rug liggen en wedstrijden in grote overwinningen eindigen; zo kan het gebeuren dat er twee weken achter elkaar wordt gerust met een achterstand. Trainer Johan benadrukte in de kleedkamer nog maar eens een keer dat er wederom geen vuiltje aan de lucht is, maar dat het tempo echt weer omhoog zou moeten schieten, wilde de Achthuizense equipe ook vandaag zonder puntverlies blijven. Zo gezegd, zo gedaan: binnen tien minuten na rust werd een uitermate fel FIOS beloond voor de geleverde pressie en wist Zeeg – na een mooie pass van Mitchell – de gelijkmaker tegen de touwen te schieten: 2-2. Flakkee lag op zijn rug; het tweede rook bloed. Het duurde dan ook niet lang vooraleer Zeeg zijn derde van de middag maakte; nadat Roël knap naar binnen was gekomen en daarmee twee man uitspeelde, ga hij de bal af op de niet twijfelende vervanger van zijn oudere broer: 2-3.

Luid gejuich steeg op van langs de zijlijn – zelfs FIOS-virtuoos (en tevens aardig biljarter) Jan Pollemans stond zich langs de kant te vergapen aan de ommekeer – en een orkaan van geluid (lees: muur van herrie), voortgebracht uit de kelen van vele geïnteresseerden, deden het tweede de mouwen nog eens wat extra opstropen. Sommigen liepen inmiddels op de laatste benen en het was dan ook zaak om zo snel mogelijk de 2-4 op het scorebord te zetten (nee, ook vandaag werd de stand natuurlijk niet zichtbaar bijgehouden); daar waren wel degelijk mogelijkheden voor. Zeeg zag zijn poging echter – na een mooie bal van Bob – op de paal uiteenspatten, maar dit maakte FIOS geenszins nerveus. Flakkee was gedurende de tweede helft in feite niet in de buurt van het Achthuizense doelgebied gekomen, waardoor echte zorgen enigszins ongepast zouden zijn. Je weet echter maar nooit; stel je voor dat een Duitse counter toch nog een tegentreffer zou opleveren… Om aan alle onzekerheid een einde te maken, schoot Zeeg na een strakke lange pass van Mitchelle tóch maar wel zijn vierde van de middag langs de Flakkeese doelman: 2-4.

Met deze vierde FIOS-treffer was de wedstrijd dan eindelijk gespeeld; het duurde daarna dan ook niet lang voordat de scheidsrechter voor de laatste drie keren op zijn fluitje blies en eenieder met een oranje-wit hart de handen in de lucht kon laten gaan. Een – wederom – zwaarbevochten overwinning die maar eens temeer aantoont dat er dit seizoen geen makkelijke wedstrijden meer zullen zijn. De koploper tegen puntverlies laten aanlopen, is iets wat menig tegenstander dermate motiveert, dat net dat beetje extra kan worden opgebracht. Op het moment dat wij niet scherp genoeg zijn, zal elke week dan ook de nodige spanning en sensatie opleveren. Op zich niet heel onaardig, maar mijn voorkeur gaat toch wel uit naar wat minder uurtjes met hartslag 180 en dientengevolge wat minder stress en minder grijze haren. Kortom: nog zes wedstrijden de dood of de gladiolen!

Stefan