Verslag FIOS 2 – Melissant 2

Het is inmiddels alweer een klein jaar geleden,
dat de Sint Achthuizen op een bezoekje trakteerde.
Dat de mannen van twee toen aan de verwachting voldeden,
maakte dat hij ook dit jaar weer wilde; weer en wind trotseerde.
Dus daar stond hij dan, achter bosjes verscholen,
rillen van kou, turend naar het eerste veld.
Het tweede elftal van het dorpje, daar ‘achter de molen’,
stond keurig in 4-3-3-formatie opgesteld.

Maar tot de Sint zijn allergrote schrik,
was het spel niet al te frivool; zonder al teveel franje.
Ik zal je nog sterker zeggen, na een enkel ogenblik,
was daar ineens een achterstand voor de mannen in ‘t oranje.

Wat onze kindervriend toen echter absoluut nog niet wist,
– hij vroeg zelfs nog: ‘’Wat is er toch met FIOS aan de hand?’’ –
dat hij zich ogenschijnlijk buitengewoon had vergist;
de heren in het oranje waren die van Melissant!

Met een vrije trap zorgde Mitchell dus voor aardig wat vreugde,
en ook zijn tweede treffer – stijf en strak in de winkelhaak,
zorgde ervoor dat de Sint zich steeds meer verheugde;
een grote zege was nu toch echt in de maak!

Ook Koen was vandaag weer waarlijk in vorm,
Dominic – zo licht als een veertje – speelde bovendien briljant.
De Goedheiligman vermaakte zich zodoende enorm,
en was bij rust tevreden met de 5-0 tussenstand.

Trainer Johan zei dan ook dat het hem zou choqueren,
en dat als Melissant – als laatste – er nog in zou slagen,
de tweede helft toch een gelijkmaker te forceren,
we hem zonder twijfel zouden weg kunnen dragen.

Na de pauze ging FIOS gelukkig – voor Johan – vrolijk door,
en via Lars en Niels was het al snel een nulletje of zeven.
De Achthuizenaars leken op weg naar een record,
‘tien, tien, tien’ was inmiddels toch wel een beetje het streven.

Daar was Koen met zijn derde en wederom Dominic;
dubbele cijfers geen illusie, maar plotsklaps dichtbij.
Gejuich en geklap; een staande ovatie van het publiek,
er hoefde slechts nog maar één doelpuntje bij.

De tiende treffer kwam, maar helaas niet voor het tweede,
dus kwam één na nul, en niet tien na negen.
Want was was op deze zaterdag nou toch het wrede?
Melissant scoorde – verdikkie – vlak voor tijd tegen.

Een kleine smet in december op deze mooie dag,
maar hoewel bewolkt, met een wind oh zo guur,
zorgde de stand in klasse 8E toch voor een lach,
en waren de druiven en gezichten geenszins meer zuur.

Het spel was zo nu en dan fraai, flamboyant,
dat plezierde niet alleen Sint, maar ook de pieten ten zeerste.
Maar wat was er na de wedstrijd nou toch allemaal aan de hand?
Hard gejuich en geschreeuw: ‘’Jawel, het tweede staat eerste!’’

De Verslagpiet (Stefan)